زندگی...

محمد عزیزی

زندگی

فرصت بی‌تکرار است!

وزشِ نرمِ نسیم

روی گلبرگِ گل و

گونه‌ی سنگ!

نفسِ پنجره در تنگ غروب

آخرین قطره‌ی جاری در جوی

«تاپ‌تاپِ» دُهُل‌ و

«هی‌هیِ» ساز،

صورت دیگر آه!

...

زندگی،

فرصت بی‌تکرار است

روزِ سرشارِ غروب،

شبِ در حالِ عبور،

پلک برهم زدنِ صبح و

«گُرووومْبْ!»

دُهلِ مرگِ من و تو به صدا آمده است!

...

ردِّ پایی افسوس

خبری!

هق‌هقی

خنده‌ی تلخی، حتا

هیچ در این برهوت

هیچ -ای وای- نمانده است به جا

کودک فردا را

هیچ میراث زما.

...

زندگی فرصت بی‌تکرار است!

شب و روز من و تو اما

باز،

برمدارِ یک‌پا چرخیدن

چرخیدن

چرخیدن!

...

زندگی!

فرصت بی‌تکرار است.