بهـار آمد! دل از غم دور بادا

سرت شاد و لبت پر نور بادا

بهار مي‌آيد ! مثل هميشه ،‌آرام و بي شتاب،مهربان و لطيف،خلاق و نوازشگر، زاينده و پر بار،بهار مي‌آيد و‌ هاله‌اي از نور،از اميد از شادماني،و سرور در همه دلها ،در همه عالم مي‌پراكند. همه را از خواب غفلت زمستاني بيدار مي‌كند از سكوت، از تاريكي ،از تنهايي، از رخوت و سستي دور مي‌كند و به هم شور و اميد و نشاط مي‌بخشد.

بهار كه به تعبير مولانا « رستخيز ناگهان » و پيمبر شادماني‌هاست،هر سال – گرچه با هيئتي ‌يكسان _ زيباتر و تاثير گذارتر از سال گذشته مي‌آيد. به تغيير به بهتر ديدن و بهتر شدن،به « احسن الحال»‌فرا مي‌خواند به سمت مستي و شوريدگي دائم كه ناشي از ديدن ‌يار و فرصت قيل و قال دروني با اوست:

« چنان مستم، چنان مستم،من امروز

كه از چنبر برون جستم من امروز

چنان چيزي كه در خاطر نيايد

چنان مستم، چنان مستم،من امروز

به جان با آسمان عشق رفتم

به صورت گر در اين پستم من امروز

گرفتم گوش عقل و گفتم اي عقل

برون رو كز تو وارستم من امروز»

غزليات شمس

اميد كه در هر بهار،بتوانيم از غفلت زمستاني دلهاي خويش دور بشويم و خرقه‌ي تغيير و تبديل بر قامت روح افكنيم و سال نو را با انديشه نو دنياي نوتري آغاز كنيم. چنين باد.

و ما بعد

باز هم ماييم و شما !‌و باز هم هفته نامه رودكي،با همان آرزو و شوق و شور ديگري كه از ابتدا داشت،تا پايان شماره 30،و از چند گام و چند لغزش كوتاه مدت آن پس از شماره 30 چشم مي‌پوشيم و مي‌گذريم كه در راه هميشه چاله و چاه هم هست!گرچه هرگز چاهي بر سر رودكي نبوده است و رودكي،خود چند گامي‌را خواست در چاله بماند و برآيد كه نماند و بر آمد و اكنون مي‌بينيد كه دوباره همت و لابد خواهد نمود تا زماني كه باد‌هاي موسمي‌آن را از سايه افكندن بر سر آفتاب زدگان مانده در كوير،محروم نكنند....

هفته نامه رودكي از اين پس تلاش خواهد كرد كه بهتر و بيشتر از گذشته به ادبيات – به ويژه ادبيات معاصر ايران و جهان و در كنار آن به فرهنگ و ادب و هنر و اجتماع،بپردازد. به همين دليل منتظر آثار خوب و منتقدانه خوانندگان فرهيخته اين مجله خواهد ماند.

رودكي آثار شما را در حوزه‌هاي داستان،شعر،مقاله،گفتگو،تاريخ معاصر و... پذير است اما بيشتر مايل است كه اين آثار به صورت نهايي شده به آدرس اينترنتي مجله ارسال شود.

اميد كه همت شما در معرض جدي مجله به انجمن‌هاي ادب،كتابخانه‌ها، كتاب فروشي‌ها،و علاقمندان به فرنگ و ادب،باعث پايداري و ادامه انتشار آن مي‌باشد.

« ما بدين در نه پي حشمت و جاه آمده ايم

از بد حادثه اين جا به پناه آمده ايم»

نوروز مبارك

         عقل بی حوصله

                    و عشق

                           زنده!

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

تو را به شیوه چشم تو دوست می دارم

    همیشه گرم و صمیمی

        همیشه پر خنده

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

بیچاره تخته پاک کن

       افتاده گوشه ای

          فرسوده پیر و خسته

      نیاید دیگر به کار

                           مثل پدربزرگ

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

از صبح تا شب کار

           شب تا سحر

           از وحشت فردا

              چشمان من بیدار

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

بهار می آید

     صدای چلچله ها را

                همیشه می شنوم

 شبیه آینه و آفتاب می‌خواهم

 دلم گرفت در این چار راه غوغاخیز

 سری به خلوت زانوی خواب می‌خواهم

 به روی شانه‌ی دل تا بتابی از سر نو

 تو را به سمت افق های ناب می‌خواهم

 هوای خانه پر از پچ پچ غریبانه‌ست

 به سمت کوه و بیابان شتاب می‌خواهم

 چو باد می‌گذرد لحظه های عمر،

دریغ به روز داوری‌ات بی‌حجاب می‌خواهم

 چو سوخت آتش عشقت دوباره جنگل جان

 برای شعله نشاندن شراب می‌خواهم

 فرو شدیم به گل،راز این معما چیست؟

به خنده از لب شوخت جواب می‌خواهم

محمد عزیزی

یکی بود یکی نبود

محمد عزیزی

جُبّه‌ی صِدارت

روزی، روزگاری،‌ در گوشه‌ای از این دنیای بزرگ چوپانی زندگی می‌کرد. دِهی که چوپان و زن و بچه‌هایش در آن می‌زیستند تا شهر بزرگِ افسانه‌ها، فاصله‌ی چندانی نداشت. به همین دلیل بود که یک روز، وقتی چوپان تو بره‌اش را به پشت انداخته بود و نرم نرمک نی می‌زد و به دنبال گلّه کشیده می‌شد، یکدفعه دید که به دم دروازه ی بزرگِ شهر رسیده و گله اش پراکنده شده است. دو دستی- محکم- زد توی سر خودش و گفت:

«ای وای بیچاره شدم! حالا جواب مردم را چی بدهم؟ اگر یک گوسفند از گله‌ی مردم، گُم بشود، چه خاکی توی سرم بریزم؟! مگر...»

اما هنوز حرفش تمام نشده بود که هیاهویی عجیب و غریب، توجهش را جلب کرد. به روبروش نگاه کرد. دید عجب قِشقِرقی راه افتاده است!‌ آهی کشید و گفت: «ای داد و بیداد، دیدی چه بلایی به سرم آمد؟ الآن است که هر یک از این جماعت،‌ شاخِ یک بُز و لِنگ یک گوسفند مردم را بگیرند و ببرند ! آن وقت من می مانم و یک عمر بی آبروئی و در بدری!»

و به طرف گوسفندهایی که وحشتزده به گوشه ای دویدند، راه افتاد. اما هنوز چند قدم جلوتر، نرفته بود که یکهو فریاد و غریو جمعیت،‌ مثل موج دریا او را از جا، کَند و به زمین کوبید. هیاهو، مثل موج آمد و مثل موج برگشت و بعد سکوت مرموزی بر همه جا سایه انداخت. چوپان با تعجب به مردم نگاه کرد. همه‌ی سرها رو به آسمان بود. چوپان، گیج شد و با خود گفت: «چی شده؟‌ این‌ها توی آسمان، دنبال چه چیزی می گردند؟»

او هم به آسمان نگاه کرد و ناگهان چشمش به پرنده‌ی عجیب و غریبی افتاد، که تا آن روز، لِنگه‌ی آن را ندیده بود. پرنده، روی سر جماعت بال می‌زد و به هر کس که نزدیک می‌شد، جمعیت هیاهو می‌کرد و غریو می‌کشید. چوپان، همین طور مات و مبهوت به پرنده، نگاه می‌کرد که دید پرنده راهش را کج کرد، از همه گذشت و آمد بالای سرش و روی شانه‌ی راستش نشست. پرنده آنقدر عظیم الجثه بود که چوپان، وحشتزده،‌ خود را عقب کشید و ناخودآگاه، ضربه‌ای به پایش زد. پرنده از روی شانه‌ی چوپان پرواز کرد. روی سرش دور زد و دوباره بر شانه‌ی راستِ او نشست. فریاد جمعیت، چوپان را ترساند. دوباره،‌ ضربه‌ای به پرنده زد. پرنده از روی شانه‌ی چوپان برخاست. دور سرش پرواز کرد و برای سومین بار، روی شانه‌ی راستش نشست. فریاد جمعیت، این بار آنقدر بلند و طولانی بود که چوپان، دو دستی گوش‌هایش را گرفت و از ترس روی زمین نشست. اما هنوز نفس تازه نکرده بود که دید مردم، مثل سیل به سوی او می دوند و پیشاپیش آنها چند نفر اسب سوار، با کبکبه و دبدبه‌ی خاصی، پیش می‌آیند. چوپان، این ها را که دید از ترس، نفسش بند آمد.

با خودش گفت: «خدایا خودم را به تو سپردم. این جماعت از جان من چه می خواهند؟ نکند یکوقت بچه‌هایم یتیم بشوند‍!»

و به فکر افتاد که هر جوری هست خود را از این مخمصه خلاص کند اما تا خواست از جایش بلند شود،‌ اسب سواران و مردم رسیدند و در حال تعظیم و تکریم،‌ چوپان بیچاره را سر دست بلند کردند و با هزاران سلام و صلوات، او را به قصر شاه بردند. چوپان که همه‌اش توی فکر بز و گوسفندهای مردم بود، هر چه داد و فریاد کرد، هر چه خواهش و التماس کرد که اجازه دهند ببیند گله به کجا رفته و چه بلائی بر سرش آمده، به خرجشان نرفت که نرفت. اشک توی چشم‌های چوپان جمع شد. رو کرد به آسمان و گفت:‌

«خدایا خودت شاهدی. نمی دانم این جماعت دیوانه از من چه می‌خواهند. خدایا خودت گوسفندهای مردم را هدایت کن تا به خانه‌های صاحبانشان بروند و من مدیون آنها نمانم! خدایا زن و بچه‌هایم را هم به تو سپردم...»

راز و نیاز چوپان هنوز به پایان نرسیده بود که او را جلو تخت پادشاه به زمین گذاشتند و گفتند: «تعظیم کن، قبله‌ی عالم روبروی توست!»

چوپان دست و پایش را گُم کرد. مقابل پادشاه تعظیم و سلام کرد و گفت:

«ببخشید جناب پادشاه. اگر تقصیری و گناهی کرده‌ام به بزرگواری خودتان مرا ببخشید!»

پادشاه دستمالی جلو دماغش گرفت و به اطرافیانش اشاره کرد که: «اول، او را ببرید به حمام. رخت و لباس نو، تنش کنید و بعد،‌ بیاوریدش این‌جا...»

اطرافیان پادشاه تعظیم بلند بالایی کردند. چوپان را سر دست برداشتند و به حمام بردند. و به دلاک باشی، سفارش کردند که حسابی او را تمیز و معطر کند...

وقتی چوپان و دلاک باشی،‌ تک و تنها شدند،‌ از این در و آن در حرف زدند و کم‌کم چوپان فهمید که قضیه از چه قرار است و گفت: «ای بابا چه حرف ها!»

دلاک باشی گفت: «بله قربان. رسم این جوری است. وزیر دست راست مرده و حالا تو جانشین او شده‌ای! آن پرنده‌ی عجیب و غریب هم همان «همای سعادت» است. خوش به حالت.»

چوپان گفت:« ای بابا، تو هم دلت خوش است ها، ما را چه به وزارت و صدارت. ما تا بوده ایم- نسل در نسل- چوپان بوده‌ایم و غیر از چوپانی هم کار دیگری بلد نیستیم.»

دلاک باشی دوباره یک تشت آب گرم روی مهره‌های پشت چوپان ریخت تا خوب نرم شوند و او بتواند به خوبی- جلو شاه- خم و راست شود، بعد گفت: «تا آنجایی که من می دانم وزارت از چوپانی هم ساده تر است!»

چوپان با تعجب گفت: «چطور؟»

دلاک باشی گفت: «کافی است در برابر هر چیزی که پادشاه می‌گوید، تا کمر دولا شوی و بگوئی چشم قبله‌ی عالم! فدایت گردم ای شاه شاهان! و دیگر کارت نباشد!» چوپان فکری ‌کرد. آهی کشید و خودش را به خدا سپرد.

تمیز و مرتب که شد، بزرگان دربار به استقبالش آمدند. حُبّه‌ی صدرات را تنش کردند و با «شاباش و کولولو» او را نزد شاه بردند. (راستی قصه گو یادش رفت بگوید که آقاچوپان وقتی می‌خواست از حمام بیرون بیاید، تمام رخت و لباس‌های کهنه‌اش را توی بغچه‌ای پیچید و توی توبره‌اش گذاشت توبره را یواشکی و دور از چشم بقیه برداشت و با خود به قصر شاه آورد. و همه‌اش در این فکر بود که آن را در گوشه‌ای پنهان کند) چوپان روبروی تخت پادشاه که رسید، طبق سفارش‌های دلاک باشی تعظیم بلند بالایی کرد و گفت: «در خدمتم قربان!» شاه انگشتری مخصوص وزارت را در انگشتش گذاشت و گفت:«از این لحظه به بعد تو وزیر دست راست یعنی وزیر اعظم ما هستی!» بعد به شخصی که نزدیک او ایستاده بود، اشاره کرد و گفت: «این هم وزیر دست چپ، که باید زیر نظر شما کار کند!»

وزیر دست چپ این را که شنید، با اکراه تعظیم کوتاهی به چوپان کرد و از همان وقت کینه‌ی او را به دل گرفت... خلاصه تشریفات اولیه که تمام شد، چوپان قبل از هر کاری، توی قصر گشتی زد و در یکی از زیرزمین های دِنج و خلوت آن، بغچه اش را مخفی کرد. بیرون که آمد، یک نفر را مأمور کرد که به ده‌شان برود و ببیند که چه بلایی سر گله‌ی مردم آمده است. قضیه را به اهالی توضیح دهد و به آنها بگوید که هر جوری هست پول گوسفندهایشان را خواهد داد. بعد هم برود سراغ زن و بچه‌هایش و شبانه آنها را به قصر بیاورد! نگهبان تعظیمی کرد و گفت: «چشم قربان» و رفت. چوپان هم که حالا وزیر اعظم شده بود، به قصر مخصوصش رفت و از فردا صبح به رتق و فتق امور پرداخت. و در همان یکی دو ماه اول، دست همه‌ی دزدها را قطع کرد و به همه مفت‌خورها و «بادمجان دور قاب چین» ها گفت: «تا کار نکنید از جیره و مواجب خبری نیست!» و به کاتب باشی دربار هم گفت که: روی تابلوهای شهر بنویس؛‌ این دولت، نان مفت به کسی نمی‌دهد. هر کس بکارد باید درو کند!»...

از اینطرف، وقتی وزیر دست چپ و مفت خورهای درباری دیدند نمی‌شود با این چوپان کنار آمد، به فکر نابود کردن او افتادند. چه کنیم و چه نکنیم؟! چند تا «پرقیچی»[1] را مأمور کردند که مواظب رفتار و کردار چوپان باشند و هر کاری کرد، فوری گزارش دهند. پرقیچی‌ها هم تعظیم کردند و گفتند: «چشم قربان!»...

و از همان لحظه به بعد، وزیر اعظم یعنی چوپان را سایه به سایه تعقیب کردند و پس از چند هفته تجسس به یک مورد کاملاً مشکوک پی بردند! ...

وزیر اعظم هفته‌ای یک روز داخل یک زیر زمین تنگ و تاریک می‌شود و دور از چشم نامحرم، کارهایی می کند و بعد از حدود یک ساعت بیرون می‌آید. در زیر زمین را با قفل آهنی می‌بندد و کلیدش را هم در جایی قایم می کند که هیچ کس نمی فهمد!...

وزیر دست چپ هم طبل و نقاره برداشت و به حضور پادشاه آمد و گفت:

«قبله‌ی عالم چه نشسته ای که وزیر اعظم از راه نرسیده، حجره‌های مردم و خزانه‌ی سلطنتی را خالی کرده و آنچنان گنجی بهم زده است که گنج قارون و ثروت سلیمان در مقابل آن مثل قطره‌ای در برابر دریائی است!»

شاه گفت: «چه می گوئی!»

وزیر دست چپ گفت: «همین که شنیدی قبله‌ی عالم!»

شاه عصبانی شد و فریاد زد: «وای بر او، اگر چنین کرده باشد!»

باری، شاه و وزیر با هم قرار گذاشتند که در فلان روز و فلان ساعت- وقتی که وزیر اعظم در زیر زمین باشد- به سراغش بروند و مچش را بگیرند...

بالاخره وقتی که روز و ساعت موعود فرا رسید، شاه به همراه وزیر و دو سه تا شمشیر زن و نگهبان به زیر زمین هجوم بردند اما همین که وارد زیر زمین شدند و چشمشان به تاریکی عادت کرد، با چنان منظره‌ای روبه‌رو شدند که کم مانده بود از تعجب شاخ دربیاورند!...

وزیر اعظم در گوشه‌ای از زیرزمین نشسته، جُبّه‌ی وزارت را از تنش درآورده، همان لباس‌های چوپانی را پوشیده،کلاه نمدی به سر کرده و تکیه داده به چوب دستی زمخت و بی‌قواره‌ی قدیمی‌اش و های های گریه می‌کرد و می گفت:

«یادت باشد ای وزیر اعظم، یادت باشد که تو یک چوپان هستی. پس مواظب باش گرگ‌ها گله‌ات را پاره پاره نکنند!...»

شاه، و وزیر دست چپ و دیگران که این صحنه را دیدند، چنان مات و مبهوت ماندند که نفهمیدند راهِ آمده را چطور برگردند؟...

بعد از این واقعه، کینه‌ی وزیر دست چپ و اطرافیانش نسبت به وزیر اعظم بیشتر شد. هر روز به بهانه‌ای نزد شاه از او بدگویی کردند. یک کلاغ، چهل کلاغ کردند. نقشه‌ها کشیدند و توطئه‌ها کردند تا اینکه سرانجام وزیر اعظم مغضوب شاه شد و به دستور شاه در غذایش سم ریختند. وزیر اعظم سم را که خورد، حالش خراب شد. نگاهی به حکیم باشی کرد. حکیم باشی او را معاینه کرد و گفت:‌ «این درد مربوط به قلنج شماست و لازم است که همین الآن به خانه بروید و استراحت کنید.»

وزیر اعظم پوزخندی زد و به نگهبانی اشاره کرد که کمکش کند. نگهبان زیر بغلش را گرفت و او را به خانه رساند...

چوپان (وزیر اعظم) همین که به خانه رسید، نگهبان را مرخص کرد. روبه زن و بچه‌هایش کرد و گفت: «مرا رو به قبله بخوابانید. توی غذایم زهر ریختند!»

زن دو دستی زد توی سرش و جیغ کشید. چوپان گفت: «تو را به خدا این‌قدر سر و صدا نکن. بگذار این دم آخری راحت باشم!»بعد به بچه‌هایش سفارش کرد که دنبال علم و صنعت بروند و فریب جُبّه‌ی صدارت و وزارت را نخورند و ... بعد هم سرش را گذاشت روی زمین و بی سر و صدا مُرد ...

زن ووه کشید . بچه‌ها گریه و زاری کردند. دو سه نفر از همسایه‌ها هم آمدند کمکشان. مراسم کفن و دفن که تمام شد، شال و لحافشان را کول کردند و به آبادی خودشان برگشتند. دخترها خیلی زود شوهر کردند. زن هم شش ماه بعد از مرگ شوهرش، راهی خانه‌ی بخت شد. و پسرها که مدتی شهرنشینی کرده بودند و پینه‌ی دستهایشان آب شده بود، چون دیدند نمی‌توانند در ده بیل بزنند، شخم بزنند و آبیاری و درو کنند، یک روز صبح، بغچه‌هایشان را زیر بغل زدند و سوار بر مینی‌بوس لکنته‌ی اصغر آقا راهیِ شهر شدند تا چه پیش آید!

مرداد ماه 1368

دزدها و ستاره‌ها

محمد عزیزی

یکی بود، یکی نبود.

در دامنة کوهستانی بزرگ و سر به فلک کشیده، ده سرسبز و آبادی قرار داشت. یک روز بهاری وقتی که مردم ده مشغول کارهای روزانة خود بودند، ناگهان آسمان تیره شد. رعد و برق ترسناکی، آرامش همه را به هم زد و باران تندی بارید.

باران آن‌قدر تند و ناگهانی بود که تا مردم خواستند کاری بکنند، سیل شدیدی از سوی کوه راه افتاد و در یک چشم به هم زدن به ده رسید و قنات[1] را خراب کرد.

قنات که خراب شد، مردم دچار قحطی و کم‌آبی شدند و کشتزارهایشان از تشنگی سوخت. همه غمگین و ناراحت شدند، دور هم جمع شدند و گفتند:

- حالا چه کار کنیم؟

هر کس حرفی زد. سرانجام تصمیم گرفتند، قنات را لایروبی[2] کنند. به همین جهت هر کس به اندازة خود، سکه‌ای طلا یا نقره داد تا هزینه‌های این کار، فراهم گردد.

همة سکه‌ها را توی کیسه‌ای ریختند. درِ آن را محکم بستند و به ریش‌سفید ده، تحویلش دادند. ریش‌سفید کیسة پر از از طلا و نقره را- در حالی‌ که دزدی به آن خیره شده بود- تحویل گرفته و به سوی خانه‌اش راه افتاد. دزد، لبخند زد.

شب که شد وقتی مردم غرق در خواب بودند، دزد شتابزده کفش‌هایش را پوشید و توبره‌ای روی کولش انداخت، آهسته در خانه را باز کرد و بی‌سر و صدا بیرون آمد.

دم در لحظه‌ای ایستاد و به اطرافش نگاه کرد. کوچه خلوتِ خلوت بود. خوشحال شد و راه افتاد. وسط کوچه که رسید، تازه متوجه شد که کوچه روشن است. فوری خود را بیخ دیوار کشید و به دور و برش نگاه کرد. درست روبرویش بر سردر خانه‌ای، فانوسی[3] آویزان بود. دزد با خود گفت:‌

«آی داد و بیداد! مبادا کسی مرا دیده باشد!»

به آهستگی چند قدم جلوتر رفت. خودش به فانوس رساند و به سوی آن فوت کرد. می‌خواست خاموشش کند، ولی نتوانست دستش به آن نمی‌رسید.

«حالا چه کنم؟»

لحظه‌ای فکر کرد. بعد یاد تیر و کمانش افتاد. فوری توبره‌اش را از کولش پایین آورد. تیر و کمان را از میان آن برداشت. تکه‌سنگ کوچکی لای چرمک آن گذاشت. شیشة فانوس را نشانه گرفت و سنگ را به سوی آن رها کرد. سنگ، «ترق» به وسط شیشه خورد و آن را شکست و باد که به آرامی در حال وزیدن بود، شعلة فانوس را خاموش کرد. کوچه تاریک شد. دزد دستی به سبیل‌های خود کشید و با غرور گفت:

«به‌به! چقدر خوب زدمش!»

با احتیاط از کوچه گذشت. اما چند قدم آن‌طرف‌تر، چشمش به فانوس دیگری افتاد. این فانوس هم بر سر در خانه‌ای آویخته شده روشن بود. دزد، دوباره با تیر و کمانش شیشة فانوس را نشانه گرفت و آن را شکست. بادی که می‌وزید، این فانوس را هم خاموش کرد. دزد از شادی دست‌هایش را به هم کوبید و گفت:

«جانمی جان! به این می‌گویند تیراندازی!»

این را گفت، دوباره راه افتاد. چند قدمی جلوتر رفت. ناگهان سگی که در گوشة دیواری خف کرده بود، «هاپ‌هاپ» کرد. دزد وحشت کرد و از ترس، چند متر به عقب پرید! اما پس از لحظه‌ای به خود آمد. فوری توبره‌اش را گشت. یک تکه استخوان از توی آن درآورد. آن را جلو سگ انداخت و گفت:

فکر کردی من سهم تو را فراموش کرده‌ام؟ نه جانم!‌ لقمة تو همیشه در کیسة من حاضر و آماده است!

سگ تکه استخوان را به دهان گرفت و برای دزد، دُم تکان داد. دزد گفت:

- بخور، نوش‌جان!

و رو به جلو راه افتاد. از چند کوچه، پس‌کوچة دیگر گذشت. شیشة چند فانوس دیگر را شکست. جلو چند سگ دیگر پاره استخوان‌هایی انداخت تا به کنار خانة ریش‌سفید ده رسید. یعنی جایی که می‌دانست در آن کیسه‌‌ای پر از سکه‌های طلا و نقره وجود دارد. دزد گفت:

- خب، کار اصلی من از حالا شروع می‌شود.

با دقت دور و برش را نگاه کرد. هیچ‌کس دیده نمی‌شد. کنار دیوار رفت. دیوار بلند بود. اما به هر کلکی بود از آن بالا رفت و خودش را به پشت بام رساند.

- خب، این هم از این!...حالا بی‌سر و صدا باید بپرم توی حیاط!

دزد، این را گفت و با احتیاط حرکت کرد، اما ناگهان چشمش به سایه‌ای افتاد. سایه کمی رو به جلو خمیده بود و پا به پای او می‌آمد. دزد ترسید و گفت:

- ای داد و بیداد، گیر افتادم!

و فوری روی زمین دراز کشید. سایه هم کنار او دراز کشید. دزد تازه به خود آمده و گفت:

- چرا این‌قدر گیج شده‌ام! این که سایة خودم است!

بعد از جا برخاست. سایه‌اش هم از جا برخاست. دزد نگران شد و با خودش گفت:

- این‌طوری که نمی‌شود. اگر سایة من روی دیوار بیفتد و مرا لو بدهد، چه کار کنم؟

به آسمان نگاه کرد. ماه درست وسط آسمان بود و دور تا دورش پر از ستاره‌. ماه و ستاره‌ها دست به دست هم داده بودند و همه‌جا را روشن کرده بودند. روشن روشن!

دزد نارحت شد. آهی کشید و گفت:

 - ای داد و بیداد. فکر همه چی را کرده بودم، غیر از این یکی. حالا چه کار کنم؟

لحظه‌ای رفت توی فکر اما عقلش به جایی قد نداد. نشست روی بام و غرق در فکر شد. فکر کرد و فکر کرد و فکر کرد. تا این‌که ناگهان، چیزی به ذهنش رسید. لبخندی زد. از جا برخاست. تکه سنگی لای چرمک تیر و کمانش گذاشت و آن را به سوی نزدیکترین ستاره رها کرد. سنگ، بالا رفت و بالا رفت و بالا رفت اما به نزدیک‌ترین ستاره نرسید و پس از چند لحظه برگشت و پیش پای خودش به زمین افتاد. دزد اندکی به عقب پرید و با تعجب گفت:

- یعنی چه!

دوباره سنگ را برداشت و آن را به سوی همان ستاره رها کرد. اما این‌بار هم، سنگ به ستاره نرسید و به سوی زمین برگشت. دزد یکبار دیگر با تمام نیرو، سنگ را به طرف ستاره رها کرد. سنگ، دوباره بالا رفت و بالا رفت و بالا رفت، اما باز هم به ستاره نرسیده از نیمه راه برگشت و پیش پای دزد افتاد.

دزد، درمانده و ناامید شد و در حالی‌که از خستگی نفس نفس می‌زد گفت:

- حالا با این ماه و ستاره‌های مزاحم چه کار کنم؟ توی این روشنایی من چه‌جوری می‌توانم طلاها را به دست آورم؟

دوباره رفت توی فکر. فکر کرد و فکر کرد و فکر کرد تا این‌که چیز عجیبی در ذهنش شکل گرفت. لبخندی زد. توبره‌اش را کول گرفت و به آهستگی از پشت‌بام پایین آمد...

قبل از هر کاری، اول رفت سراغ یکی از دوستانش که او هم مثل خودش دزد بود. موضوع را به او گفت. قرار و مدارشان را گذاشتند و با هم راه افتادند. بلندترین نردبانی را که داشتند، برداشتند و به سوی بلندترین قله کوهستان کنار ده راه افتادند...

رفتند و رفتند و رفتند تا به نوک قله رسیدند. یک طرف نردبان را روی زمین گذاشتند. حالا هر دو از شدت خستگی نفس نفس می‌زدند. در همان حال، دزد اول به آسمان نگاهی کرد و گفت:

- باید عجله کنیم دارد دیر می‌شود.

دزد دوم گفت:

- معطل چی هستی؟

- تو نردبان را محکم نگه دار. من می‌روم بالا.

بعد وسایل لازم را گرفت و از روی پلکان نردبان بالا رفت. رفت و رفت و رفت تا از نظر ناپدید شد. رفت و رفت و رفت تا به آسمان رسید. به کنار ستاره‌ها رسید و از شادی، قاه‌قاه خندید. دزد دوم از نوک قله به آسمان نگاه کرد و فریاد زد:

- چه کار می‌کنی؟ چرا نردبان را این‌قدر تکان می‌دهی؟ مواظب باش، دارم می‌افتم.

دزد اول از بالا به پایین نگاه کرد و دزد دوم را ندید. تعجب کرد ولی اهمیتی نداد و گفت:

- ولش کن دیر شده!

بعد از لای توبره‌اش یک تکه ذغال بزرگ بیرون‌ آورد و اولین ستاره را با آن رنگ کرد. ستاره‌، سیاه و تاریک شد. دزد از شادی قاه‌قاه خندید و صدای دزد دوم به گوش رسید که:

- باز همه که داری نردبان را تکان می‌دهی؟!

و آن را محکم نگه داشت. دزد اول سراغ ستارة بعدی رفت و آن را هم با یک تکه ذغال رنگ کرد. بعد یک ستارة دیگر و باز ستارة دیگر و ستارة دیگر..

همة ستاره‌ها را که رنگ کرد، رسید به کنار ماه. ماه همچنان روشن و نورانی بود. دزد لبخندی زد و گفت:

- حالا نوبت تو رسیده!

کمی جلوتر رفت. تکة ذغال دیگری برداشت و مشغول رنگ کردن ماه شد اما هنوز نصف‌ آن را رنگ نزده بود که دید دور و برش دارد روشن می‌شود. تعجب کرد و گفت:

- یعنی چه!

و به پشت سرش نگاه کرد. یک‌دفعه چشمش به خورشید افتاد. خورشید روشن‌تر از همیشه طلوع کرده بود. دزد آهی کشید. چشمانش سیاهی رفت و آن‌قدر دستپاچه و گیج شد که تعادلش را از دست داد. پایش لیز خورد و ناگهان، از همان بالا افتاد روی دزد دیگر و بعد، هر دو از بالای قله به سوی دره‌ای عمیق غلتیدند و تکه‌تکه شدند.

تهران 23/8/67

سلام دوستان. رودکی هفته  بالاخره منتشر شد.لطفا ما رو همراهی کنید.متشکرم.

سرمقاله:

از نخستين روزي كه قرار بود رودكي چاپ شود دلم مي‌خواست آن را در ساده‌ترین قطع و شكل و شمائلي كه بشود، منتشر كنم اما ناديده گرفتن حرف دوستان و اصرار بعضي اصحاب مطبوعات مرا وادار كرد كه آن را در اشكال ديگري كه تا كنون ديده ايد، به چاپ برسانم و خوشحالم كه پس از اين تجربه‌ها و پس از ماه‌ها وعده دادن، سرانجام رودكي هفتگي - در لباس و هيئتي كه دوست مي‌داشتم - و با قيمتي ارزان و تيراژي قابل توجه و فراگير منتشر شد. آنچه اكنون مي بينيد حاصل آرزوي من است و نه حاصل زحمات من كه اگر چنين مي‌پندارم بر ديگر عزيزان همكار و هنرمندم جفا كرده باشم. رودكي امروز، بيش از همه مديون اشتياق،تيزبيني و درايت دوست فرهيخته‌ام محمود برغمدي است كه با استفاده از نظرات و طرح‌هاي گرافيست توانا و دوست بزرگوارم جواد آتشباري و تلاش توان فرساي عزيزان و هنرمندانمان سعيد بهنام،ايمان برغمدي و تجارب ارزنده خويش در اين زمينه ، توانست آن را به صورتي چنين پاكيزه و شكيل منتشر كند . از عزيزان و همچنين دوستان تحريريه - به ويژه سركار خانم شبنم آذر و اسدالله امرائي و علي عبدالهي و نيز عكاس مجله آقاي علي حداد اصل بسيار سپاسگزارم . رودكي در شكل هفتگي فعلا هر دو هفته يك بار – روزهاي شنبه – و در شكل قبلي آن ( رقعي ) هر دو ماه يك بار منتشر خواهد شد.

 و ديگر اين كه : همچون گذشته و به تاكيد مي‌گوئيم: رودكي نشريه‌اي است مستقل و متعلق به همه‌ي اهل فرهنگ و ادب كه مي‌خواهد با تكيه بر ادبيات غني كلاسيك خويش و ادبيات امروز جهان فضاي مناسبي براي معرفي و پرورش استعدادهاي ناشناخته و جوان فراهم كند. كرچه در اين مسير ، بسيار غريب و تنها و بي حامي و پشتيبان است! و سرمايه اي جز لطف خدا و همت و محبت خوانندگان فرهيخته اش ندارد.

چشم به راه مطالب نظرها و پيشنهادهايتان هستيم.

ما بدين در نه پي حشمت و جاه آمده‌ايم از بد حادثه اين جا به پناه آمده‌ايم

سردبیر